خانه نجوم نجف آباد

گزارشگر : خانم راضیه ترکان

تاریخ رصد : سه شنبه 25 مهر 1391 ، 29 ذیقعده 1433 ، 16 اکتبر 2012

رصدگاه : روستای قادرآباد اصفهان

رصدگران : آقایان عظیم  عابدینی، کوروش سرمدی و حسن قضاوی خانم ها زهرا گلی، مرضیه نیری، راضیه ترکان و رضوان پاینده

ابزار رصدی : دوربین دو چشمی 90*20   80*20   80*15   70*15

شرایط جوی : آسمان صاف عاری از غبار

غروب خورشید محاسباتی :‌31 : 17

غروب خورشید رصدگاه : 17 بدلیل وجود مانع دید در محل غروب خورشید

زمان اولین رویت : 40 :17توسط خانم زهرا گلی با دوربین 80*15

ارتفاع هلال در لحظه رویت :3درجه

طول کمان هلال : 150 درجه

آخرین رویت هلال :57*17

ارتفاع در لحظه رویت : 59 دقیقه قوسی

دلیل شفافیت محل غروب، برخورد لبه ی بالایی هلال با افق و سو سو زدن این قسمت به راختی رویت گردید.

 

 

47205997202118641882.jpg

22417818788695979653.jpg

عکس از آقای کوروش سرمدی

نوشته شده در ساعت توسط نظرات ()

تهیه کننده : خانم سیمین کاظمی

همین چند روز پیش، اخترشناسان موفق به کشف ستاره دنباله دار جدیدی شدند که ممکن است حدود یک سال آینده به درخشان ترین شیء آسمانی پس از خورشید تبدیل شود. البته این ستاره دنباله دار که به لحاظ علمی، ستاره دنباله دار C/2012 S1 نامیده شده هم اکنون فاصله زیادی با خورشید دارد و به همین دلیل هم فعلاً به حدی کم نور است که برای دیدن آن حداقل به یک تلسکوپ کوچک آماتوری نیاز دارید. اما طی یک سال آینده با نزدیک تر شدن این ستاره دنباله دار به خورشید، داستان کاملاً فرق خواهد کرد.

همان طور که احتمالاً می دانید، ستاره های دنباله دار حاوی یک هسته یخی هستند. این هسته یخی با نزدیک شدن به خورشید، تبخیر شده و همین امر موجب شکل گیری دنباله ستاره دنباله دار خواهد شد. به همین دلیل هم هرچه ستاره دنباله دار به خورشید نزدیک تر شود، دنباله آن بلندتر و درخشان تر خواهد شد.

بر اساس اندازه گیری های صورت گرفته، ستاره دنباله دار تازه کشف شده C/2012 S1 در 28 نوامبر 2013 - یعنی 8 آذر 1392 شمسی - به نقطه حضیض مداری خود یعنی نزدیک ترین فاصله با خورشید خواهد رسید و بنابر تخمین های اولیه چنانچه تا این زمان چند تکه نشده باشد، درخشندگی آن در این هنگام حتی از درخشش ماه کامل هم بیشتر خواهد شد و بنابراین حتی در نور روز هم در پهنه آسمان قابل مشاهده خواهد بود.

بدین ترتیب اگر این پیش بینی درست باشد باید گفت که این ستاره دنباله دار احتمالاً درخشان ترین ستاره دنباله داری خواهد بود که در طول تاریخ بشریت بر پهنه آسمان ظاهر خواهد شد.

نوشته شده در ساعت توسط نظرات ()

تلاش برای کاهش مدت زمان سفر به مریخ

سیاره ی مریخ یکی از درخشانترین اجرام آسمان شب
است که بدون نیاز به ابزار رصدی با چشم غیرمسلح همانند یک ستاره ی قرمز می درخشد.


هر دوسال یکبار - یا بیشتر - مریخ و زمین به نزدیکترین فاصله ی مداری خود می رسند
که به آن مقابله می گویند؛ یعنی زمانی که فاصله بین آنها 000 000 55 کیلومتر است وهر
دوسال  یک بار از این موقعیت مداری برای
پرتاب کاوشگران فضایی به سمت سیاره سرخ می توان استفاده کرد.

 

چه مدت زمانی طول می کشد تا به مریخ برسیم؟

مدت زمان رسیدن به مریخ ، از 150 تا 300 روز طول
می کشد که بستگی به سرعت پرتاب ، موقعیت مداری زمین و مریخ و مدت زمان رسیدن
کاوشگر به موقیعت صحیح در برخورد با مریخ دارد ؛ و تمام این موارد میزان سوخت در
نظر گرفته شده برای موشک فضایی تعیین می کند.

 .

تاریخچه ی سفرهای انجام شده به مریخ

اولین کاوشگر فرستاده شده توسط ناسا به مریخ
مارینر 4 نام داشت که در 28 نوامبر 1964 پرتاب شد و در 14 جولای 1965 به مریخ رسید
و توانست با موفقیت 21 دسته عکس از مریخ بگیرد.کل زمان سفر مارینر 4، 228 روز بود.ماموریت موفقیت آمیز
بعدی مریخ ، مارنیر6 بود که در 25 فوریه ی 1969 به پرواز درآمد و در 31 جولای 1969
روی مریخ نشست،مدت زمان سفر 156 روز. بعد از آن  ماموریت مارینر 7 که فقط 131 روز برای سفر
موفقیت امیزش به مریخ زمان برد.

مارینر9  اولین کاوشگری بود که
در 30 می 1971 به داخل مدار مریخ پرتاب شد و در 13 نوامبر 1972 به روی مریخ نشست؛
167 روز مدت سفر این کاوشگر بود.واین الگوی مشابهی بوده است که در مدت 50 سال برای
کاوشگرهای مریخ به کار گرفته شده است؛ 150-300 روز .

مثال های دیگر:


  • Viking 1 (1976) –  روز335

  • Viking 2 (1976) –روز  360

  • Mars Reconnaissance Orbiter
    (2006) –  روز210

  • Phoenix Lander (2008) – روز295

  • Curiosity Lander (2012) –روز  253

 

 

چرا مدت زمان رسیدن به مریخ زیاد است؟

اگر این واقعیت را در نظر بگیریم که مریخ فقط 55 میلیون کیلومتر از ما
فاصله دارد و یک کاوشگر با سرعتی بالغ بر 20000 کیلومتر در ساعت در حرکت است ،باید
این انتظار را داشت که کوتاهترین مدت سفر 115 روز طول بکشد،اما در عمل این مدت
بیشتر خواهد بود.این به علت حرکت زمین و مریخ به دور خورشید می باشد.به همین علت
ما نمی توانیم مریخ را به عنوان یک هدف ثابت در نظر بگیریم و به سوی آن حرکت
کنیم.بنابراین کاوشگرانی که از زمین پرتاب می شوند باید به سوی موقعیتی ازمدار
مریخ حرکت کنند که مریخ در حال رسیدن به آن است.

محدودیت دیگر سوخت است.بازهم اگر مقدار نا محدودی از سوخت داشته باشیم،هدف
پرتاب ما هم مریخ خواهد بود وقتی موشک به صورت مستقیم به سمت مریخ پرتاب شود،مریخ
به علت حرکت،  در مکان هدف مورد نظر ما
نخواهد بود؛بنابراین باید مسیر موشک عوض شود و باید با سرعت بیشتری مسیر طی شود تا
به مریخ برسیم که این نیاز به منبع عظیمی از سوخت دارد.

 

.

چگونه می توان با حداقل مقدار سوخت به مریخ
رسید ؟

دغدغه ی اصلی مهندسان این است که چگونه می توان با حداقل مقدار سوخت
به مریخ رسید.روبات ها خطری برای الودگی فضا محسوب می شوند بنابراین این احساس
ایجاد می شود که میزان پرتاب های فضایی را تا سر حد ممکن کاهش دهیم. بنابراین اگر
از هزینه ها چشم پوشی شود نمی توان انتظار انجام آزمایش های متعدد را داشت.

مهندسان ناسا از روشی برای این سفرها استفاده می کنند به نام Hohmann Transfer Orbit
که برای فرستادن کاوشگران از زمین به مریخ با حداقل مقدار سوخت ممکن
در نظر گرفته شده است. این تکنیک ابتدا توسط والتر هاهمن در سال 1925 ارائه شد.

به جای این که موشک فضایی دقیقا بر روی مریخ قفل شود،مدار سیاره را
هدف قرار می دهد و در لحظه ی برخورد به مکان پیش بینی شده ،مریخ در همان نقطه ی
مدار است.اگر نیاز داریم که سوخت کمتری حمل شود باید مسیر مداری بیشتری طی شود و در
نتیجه مدت زمان سفر هم افزایش می یابد.

 

ایده هایی برای کاهش مدت زمان سفر به مریخ

اگر چه برای رسیدن به یک سفر کوتاه مدت بردباری زیادی لازم است ولی
مهندسان دست از تلاش بر نخواهند داشت. و در صدد پیدا کردن روشی برای کاهش مدت زمان
سفر انسانی به مریخ هستند.فضا محیطی پر خطر است ، پرتوهای مضر موجود در فضا می
تواند سلامتی فضانوردان را به خطر بیندازد.تابش پس زمینه ی کیهان می تواند علتی
برای ایجاد سرطان باشد.اما خطر بزرگ تری که وجود دارد بادهای عظیم خورشیدی است که
می تواند فضانوردان را -بدون محافظت- درمدت چند ساعت بکشد.بنابراین کاهش مدت زمان
سفر به مریخ از اهمیت بالایی برخوردار است و حتی  کم کردن میزان ذخایری که فضانوردان برای رفت و برگشت
نیاز دارند بسیار مهم است

هسته ای شدن سفینه های فضایی:

یک ایده ، ساخت موشک های هسته ای است. که به جای رانش توسط سوختن
هیدروژن مایع، گرما و فشار لازم توسط واکنش هسته ای در یک راکتور داخل سفینه ایجاد
میشود و منجر به انفجار اولیه برای پیش رانش و حرکت موشک خواهد شد. سوخت هسته ای نسبت به سوخت های شیمیایی میزان انرژی بیشتری
تولید می کند. با حجم کمی از سوخت هسته ای طبق تخمین می توان مدت زمان سفر ها را
به 7 ماه کاهش خواهد داد.

 

مغناطیسی شدن سفینه های فضایی:

ایده ی دیگر برای سفینه های فضایی استفاده از
تکنولوژی Variable Specific Impulse Magnetoplasma Rocket  یا

 (VASIMR)می باشد؛ در رانش الکترومغناطیس از امواج
رادیویی برای یونیزه کردن و گرم کردن اتم ها استفاده می شود و در نتیجه میتوان
تولید نیروی محرکه لازم ،برای رانش موشک را انتظار داشت. این عمل منجر به تولید
یون های گازی می شود که پلاسما نام دارد که با افزایش قدرت مغناطیسی موجب رانش
موشک از سطح زمین می شود. در این نوع تکنولوژی فضایی می توان سفرهای مریخی را به 5
ماه کاهش داد.

موشک های پاد ماده:

شاید یکی از بزرگترین اهداف برای موشک های
فضایی،استفاده از پادماده باشد. پادماده یکی از چگالترین و کم حجم ترین  سوخت هایی است که می توان از آن  استفاده کرد.وقتی اتم های ماده با اتم های پاد
ماده برخورد می کند تمام جرم موجود به انرژی تبدیل می شود؛ که مقدار آن بسیار قابل
توجه است. همانگونه که توسط رابطه ی مشهور آلبرت انیشتین  E=mc^2 پیش بینی شده بود.فقط 10 میلی گرم از پاد ماده  نیاز است که بشر بتواند در یک سفر 45 روزه در
ماموریتی به سمت مریخ سوق داده شود؛ اما فقط تولید مقدار بسیار بسیار اندکی از
پاده ماده هزینه ای بالغ بر 250 میلیون دلار خواهد داشت.

 

 

ماموریت ها و سفر های آینده به مریخ

اگرچه تکنولوژیهای گفته شده به نظر خارق العاده
و دور از دسترسند ولی برای کاهش زمان سفر به مریخ مهندسان ناسا دست از تلاش خود
برنخواهند داشت.ماموریتMAVEN ناسا که در سال 2013 انجام خواهد شد درصدد استفاده از
تکنولوژی مداری برای انتقال سفینه به مریخ است.

اما با این حال کمتر از چند دهه
زمان نیاز است که بقیه ی روش ها عملی شود و مورد استفاده قرار بگیرد.

 

منبع:

http://www.universetoday.com

برگردان: بهناز یزدانی

نوشته شده در ساعت توسط نظرات ()

Design By : Pars Skin


فروشگاه اینترنتی گنبد نیلگون