خانه نجوم نجف آباد

ققنوس آسمان مقاله ای است که توسط گروه رصدی خانه نجوم تهیه و تنظیم شده است.

قسمتی از این مقاله که در مورد ابرنواختران می باشد در ادامه ی مطلب وبلاگ قرار داده می شود. عزیزان برای دریافت مقاله ی کامل می توانند در خواست خود را به ایمیل آدرس زیر ارسال کنند تا مقاله ی کامل در اختیار آنها قرار بگیرد.

marzieyen@yahoo.com

یا

bz_yazdani@yahoo.com

 

در این مقاله سعی بر آن شده است که مراحل تشکیل ، زندگی و پایان عمر یک ستاره , و دیگر ویژگی های آن به طور کامل بیان شود. که به اختصار عناوین این مقاله به شرح زیر می باشد:

مراحل زندگی ستاره:

تولد ستاره ؛ نوباوگی ؛ دوران بلوغ ؛ دوران میانسالی ؛ دوران کهنسالی؛ مراحل آخر زندگی؛ مرگ ستاره.

 

مراحل بعد از مرگ:

ابرنواختر،انواع ابر نواخترها،ستارگان نوترونی،انواع ستارگان نوترونی،کوتوله های سفید،

کوتوله ی قرمز،کوتوله ی قهوه ای.

 

دیگر ویژگی های ستاره:

نور، قدر،روشنایی،تابندگی، قدر مطلق و ...

Graphic summary of the evolution of variously sized stars, showing their birth, middle age and eventual demise


ابرنواختر:

همان طور که در مرگ ستاره گفتیم انفجار عظیمی که برای ستاره هایی با جرم بیش از 10 برابر خورشید رخ می دهد انفجار ابر نواختری نام دارد. این انفجار چنان پر انرژی است که شاید بتواندبه اندازهی کهکشان کاملی شامل میلیاردها ستاره است درخشنده تر شود. انرژی که این انفجار ابر نواختری آزاد می کند می تواند ده ها سیاره نظیر زمین را نابود کند. اما همه ی آن ها ویران کننده نیستند. ولی این انفجارها عناصر به وجود آمده در درون ستارگان را در فضای میان ستارهای منتشر می کنند تا در آن جا به ستارگان و سیارات تازه تبدیل شوند. به باقی ماندهی انفجار ابر نواختری می گویند. اگر بخوهیم به طور کامل وقوع انغجار را توضیح دهیم به این صورت است که تمامی سوخت هسته­ای یک ستاره هنگامی که تمام می شود و جرم ستاره از حد چاندراسکار بیشتر باشد نیروی گرانش برتری یافته شروع به انقباض می کند. در این حالت به دلیل عدم وجود فشار کافی داخلی ستاره شروع به فرو ریزش می کند. برای وقوع یک انفجار ابرنواختری سرعت فروریزش باید بسیار باشد. فشار روی هسته ستاره سبب فشردگی آن می شود که در نتیجه ی آن الکترون ها و پروتون های مجزا ترکیب شده و نوترونها را به وجود می آورند. زیرا در آن فشار شدید تنها نوترونها می توانند وجود داشته باشند. سرانجام بخش بیرونی ستاره منفجر شده و تبدیل به سحابی نواختری می شود.

.

*ابر نو اخترها برپایه ی نحوه ی تشکیل به 2 دسته تقسیم می شوند:

دسته ی اول : ابر نو اخترها از یک ستاره ی دو تایی به وجود می آیند. دراین ابر نواخترها یکی از ستارگان که کوتوله سفید است و بسیار چگال می باشد بر اثر جذب دو ستاره ی دیگر به افزایش جرم دچار می شوند. این افزایش تا جایی ادامه دارد که جرم کوتوله ی سفید از حدچاندراسکار بگذرد و ستاره ی کوتوله ی سفید به حد انفجار برسد و ابر نواختر تشکیل شود.

دسته ی دوم : این نوع ابرنو اخترها مربوط به ستارگان پر جرم هستند. سوخت هسته ای درون این ستارگان به پایان رسیده و با توجه به این که جرم هسته  به ماورا حد چانداسکارمی رسد انقباض هسته تا رسیدن بهتبهگن و در واقع تبدیل شدن به ستارهی نوترونی ادامه پیدا می کند و در نتیجه در این وضعیت مواد ستاره در لایه های بالایی جو به بیرون پرتاب می شود. اساس کار هر دو نوع ابر نواختر ذکر شده یکسان است و در مراحل تحول و انفجارتفاوتی نمی کند در عاقبت کار تفاوتی است که آن را متمایز می کند.« تبدیل شدن هریک به دو نوع ستاره ( ستاره ی نوترونی ، کوتوله ی سفید )»

اما دانشمندان در طی مطالعات خود و بررسی ابرنواختران آن ها را از نظر بودن یا نبودن در طیفشان به دو دسته تقسیم میکند :

ابرنواختر نوع I: این نوع ابر نواختر نشانی از وجود هیدروژن در طیفشان ندارند .

این ابر نواختر از سه زیر مجموعه تشکیل می شود:

aI،bI،cI

aI : این زیر گروه در تمام کهکشان وجود دارد اما در بازوهای مارپیچی کهکشان های مارپیچی کمتر به چشم می خورد این ابر نواختر از فروپاشی ستاره ای با جرم معین تشکیل می شوند. این ابر نواختر دارای عناصری مانند منیزیم ، سیلیکون ، گوگرد و کلسیم هستند که در زمان حداکثر نورانیت در طیف آشکار می شوند و بعد از گذشتن از حال حداکثر نورانیت با کاهش نور آهن تیره خودنمایی می کند. درخشندگی ابرنواخترها بسیار زیاد است. از این نوع برای تخمین فاصله­ی کهکشان های بسیار دور استفاده می شود.

bI،cI : این دو دسته در زیرگروهI هستند. این دو نوع فقط در بازوهای کهکشان های مارپیچی رخ می دهد. این دو نوع از فروپاشی هسته ای ستاره متراکم (که لایه های خارجی هیدروژن آن به ستاره همواره منتقل شده) یا از وزش قوی ناشی می شود . هر دو گونه نشانه هاییاز اکسیژن ، منیزیم و کلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند. دو گونه یbI،cIمعمولا چشمه ی امواج رادیویی هم می باشند در حالیکه ابرنواخترهایaIدارای چنین حالتی نیستند.

ابر نواختر نوعII: این ابرنواختر از فرایند پیرشدن یک تک ستاره به وجود میآید که در کهکشان های بیضوی به چشم نمی خورند. جای آن در بازوهای کهکشانی مارپیچی وگاهی درکهکشان های نامنظم به چشم می خورند.

 

 

 

دسته بندی نموداری ابر نو اخترها

ابرنواخترها از نظر هیدروژن درطیف

 

ابر نواختر ان کشف شده

ابر نواختر سال 1054 به عنوان منشا سحابی خرچنگ در صورت فلکی گاو توسط ادوین هابل کشف شده است. ابر نواختری بعد از سده 15 با ابرنواختری در سال 1572 توسط تیکو براهه رصد شده است ودر سال 1680 نیز ابرنواختری در صورت فلکی ذات الکرسی وجود داشته است.

نوشته شده در ساعت توسط نظرات ()

Design By : Pars Skin


فروشگاه اینترنتی گنبد نیلگون