خانه نجوم نجف آباد

شهاب سنگ ها

 

  گردآورنده: مرضیه نیری

 

شهاب سنگ چیست؟

در منظومه شمسی علاوه بر  خورشید،سیارات،اقمار،دنباله دارها،گردو غبار تکه سنگ های کوچک وبزرگ نیز وجوددارند.بعضی از این سنگ های آسمانی که ابعادشان از صدها متر بزرگتر است سیارک و آنهایی که کوچکترندو ابعادی در حدود چند میلیمتر تا چند متر دارند،شهاب یا شهابواره نامیده می شوند.خرده سنگ هایی که در آسمان دیده می شب شوند به طور متوسط اندازه هایی حدود یک سانتی متر است.

در گذشته مردم شهاب را نگهبان حریم ملکوت می دانستند ومعتقد بودند هنگام عبور شهاب اگر آرزو کنند برآورده می شود.

 

Image Hosted by Free picture image hosting at Free-Picture-Host.com


در شب های معمولی و درآسمان صاف و تاریک در هر ساعت می توان حدود پانزده شهاب را مشاهده کرد.اینگونه شهاب ها را پراکنده می نامند.آن ها معمولا کم نور وکوتاه هستند و سر چشمه شان گردو غبار موجود در فضا است. اما سقوط شهاب سنگ ها،در برخی موارد شامل هزاران قطعه سنگ یا آهن است که وزن آن روی هم به جندین تن می رسد.چنین مواردی را بارش سهابی می نامند.به هر قطعه جداگانه از بارش های شهابی"پاره" می گویند.

شهاب سنگ هارا اکثرا به نام محلی که هنگام سقوط در آن حوالی دیده می شوند ویا حل یافتن آن ها می نامند. نام های عجیبی از شهاب سنگ ها وجود دارد مانند:کامپودل سی یه لو(آرژانتین) ،پرایری داگ کریک (امریکا)وذغورا(مراکش) است.

 

شهاب سنگ ها کجا سقوط می کنند؟

شهاب سنگ ها از مناطق گرم استوایی تا مناطق سرد قطبی یافت می شوند.اگر شخصی سقوط شهاب سنگ را در چند صد متری خود مشاهده کند به احتمال زیاد نمی تواند محل سقوط آن را پیدا کند.پس عجیب نیست که چرا در مناطق بی سکنه ی قطبی هنوز سقوط هیچ شهاب سنگی مشاهده نشده است.شهاب هایی که به خودروها یا ساختمان ها می خورند استثنایی هستند چون این شهاب ها حین سقوط خسارت به بار می آورند پس قابل مشاهده اند.

سابقه موثقی از مرگ افراد بر اثر سقوط شهاب سنگ وجود ندارد.هر چند شهاب سنگ نخله (مصر) هنگام سقوط در 1911م/1290ش سگی را کشت.تعدادی از مردم دراثر موج انفجار توئوگاسکا (سیبری) در 1980م/1278ش جراحت مختصری برداشتند و پهلوی زنی در اثر برخورد شهاب سنگ (سیراگاکا) در 1954م/1333ش مجروح شد.طبق پیش بینی اماری به ازای هر سه شهاب سنگ که در نزدیک قطب سقوط می کند،چهار شهاب سنگ نزدیک به استوا سقوط می کند.زیرا تمرکز گرانشی،شهاب هارا به نواحی استوایی سوق می دهد.

شهاب سنگ ها در تمام ساعت شبانه وز سقوط می کنند.اما شمار آن ها در بعدازظهر و شامگاه بیشتر است.زیرا هنگام چرخش زمین،نیمکره ای که درآن زمان محلی از ظهر تا نیمه شب است با اجرامی مواجه است که در گردش مداری  به دور خورشید از روبه رو به زمین نزدیک می شوند. در این موقع آن ها آسانتر در میدان گرانش زمین به دام می افتند.بر عکس این اجرام از نیمکره ای که در آن زمان محلی از نیمه شب تا ظهر است از زمین دور می شوند پس احتمال آنکه در میدان گرانش زمین به دام بیفتد ضعیف است.

بیشتر اجرام منظومه شمسی هم جهت با زمین به دور خورشید می گردند،لذا هنگام مواجهه ،اختلاف سرعت زمین با آن ها اندک است.یعنی فقط در حدود چند کیلومتر در ثانیه.هر چه سرعت مواجهه کمتر باشد احتمال آنکه جسم هنگام سقوط در جو زمین نسوزد و سالم به سطح زمین برسد بیشتر است.اجرام نادری که در جهت مخالف زمین به دور خورشید می گردند احتمالا یک راست به نیمکره ای که زمان محلی آن از نیمه شب تا ظهر است می خورند.در این رویارویی،سرعت نسبی زمین و جسم می تواند به 70کیلومتر بر ساعت برسد.این اجرام با چنین سرعتی احتمال کمی برای بقا دارند و درجو می سوزند.

ادامه دارد... 

نوشته شده در ساعت توسط نظرات ()

Design By : Pars Skin


فروشگاه اینترنتی گنبد نیلگون